در بررسی محتوای سایت مشتریان، سه اشکال نگارشی را بیش از همه میبینیم. هیچکدام به چشم نمیآیند تا وقتی که غلط باشند — و آنوقت خواننده بدون اینکه بتواند دلیلش را توضیح دهد حس میکند متن حرفهای نیست.
۱. نیمفاصله
نیمفاصله فاصلهای است که کلمه را جدا میکند اما حروف را به هم نمیچسباند. تفاوت «میروم» با «می روم» یا «کتابها» با «کتاب ها» را همه حس میکنند، حتی اگر اسمش را ندانند.
جایی که نیمفاصله لازم است: پیشوند «می» و «نمی»، پسوند جمع «ها»، «تر» و «ترین»، و ضمایر متصل مثل «ام» و «ات». روی ویندوز با Shift + Space و روی بیشتر کیبوردهای موبایل با نگهداشتن کلید فاصله تایپ میشود.
۲. «ی» و «ک» عربی در برابر فارسی
حرف «ي» عربی و «ی» فارسی دو نویسهی متفاوت با کد یونیکد متفاوتاند، هرچند در بسیاری از فونتها شبیه هم دیده میشوند. همین دربارهی «ك» عربی و «ک» فارسی صدق میکند.
این یک بحث سلیقهای نیست و پیامد عملی دارد: اگر متن شما با نویسهی عربی نوشته شده باشد و کاربر با نویسهی فارسی جستوجو کند، تطبیق دقیق انجام نمیشود. جستوجوی داخلی سایت شما هم ممکن است نتیجهی درست برنگرداند. راهحل ساده است: یکبار کل محتوا را با ابزار جایگزینی یکدست کنید و کیبورد استاندارد فارسی نصب کنید.
۳. فاصلهگذاری علائم
قاعده ساده است: علامت به کلمهی قبل میچسبد و بعد از آن یک فاصله میآید. «سلام، خوبی؟» درست است؛ «سلام ، خوبی ؟» غلط. در پرانتز، فاصله بیرون میآید نه داخل.
چرا اینها را جدی میگیریم
در همهی بستههای ما این اصلاحات بخشی از ویراستاری استاندارد است و هزینهی جداگانه ندارد. دلیلش این است که خواننده در چند ثانیهی اول تصمیم میگیرد متن شما قابل اعتماد هست یا نه، و این تصمیم بیش از آنکه به استدلال شما ربط داشته باشد، به شکل ظاهری متن گره خورده است.
نکتهی دیگری هم هست: خروجی خام ابزارهای خودکار دقیقاً در همین جزئیات میلنگد. متنی که نیمفاصلههایش درست است، بیش از آنکه نشاندهندهی دقت باشد، نشان میدهد کسی آن را خوانده است.